چقدر خوب است که انسانها قبل از هد تصمیمی اول خود را ببینند و به خودشان فکر کنند و از هم مهمتر خودشان باشند... از خودم شروع میکنم که همیشه سعی کردم ( البته همچنان هم سعی دارم) که همیشه خوب باشم ، به مردم - آشنا یا غریبه - کمک کنم حتی اگر در این میان خودم آسیب ببینم... و صد البته هرگز توقعی نداشته و ندارم... پس چرا این همه گذشت؟؟؟ برای رضایت روحم... برای این که روح و فکرم را شاد نگاه دارم... و در نتیجه خیالم راحت باشد...

اما... چندی است که میبینم این همه خوب بودن فقط برای آرامش روح ؟ و عدم آرامش جسم؟؟؟
نه ، دیگر نمیجواهم خیلی خوب باشم و در رنج....
 خوب میمانم اما با ملاحظات فراوان و در نظر گرفتن شرایط جسمی خودم...

گروهی هم که "حرف مردم "را وسیله ای برای "خود نبودن " بهانه میکنند هم باید کمی عمیقتر به موضوع نگاه کنند... زندگی کوتاه و وقت تنگ است... امروز نباید به خاطر فردا به تعویق بیافتد..

خود بودن زیباست... خودتان باشید...